Metody leczenia niepłodności żeńskiej
Kobieta regularnie chodząca na wizyty do ginekologa jest lepiej przygotowana do procesu leczenia.
Choć każdy przypadek niepłodności jest inny, lekarze starają się wykorzystać jak najprostsze i najmniej inwazyjne metody leczenia. Żadna z nich jednak nie gwarantuje 100% skuteczności. Wymagają natomiast czasu i zaangażowania ze strony pacjentki. Ścisła współpraca z lekarzem minimalizuje stres i nadmierne emocje, które pojawiają się w czasie leczenia. Dlatego w trakcie leczenia bardzo przydaje się opieka psychologiczna.
Leczenie chirurgiczne
- Usuwanie przegrody macicy – odbywa się metodą histeroskopową poprzez wprowadzenie mikrourządzenia do wnętrza macicy; metoda jest skuteczna w 99%.
- Leczenie niedrożności jajowodów – polega na zabiegu mikrochirurgicznym i tzw. plastyce jajowodów. Lekarze za pomocą mikroskopijnych narzędzi przycinają i modelują zniekształcony jajowód, by wrócił on do pierwotnego wyglądu.
- Leczenie pęcherzykowatego zwyrodnienia jajników – konieczne jest przeprowadzenie operacji, która pomoże przywrócić jajnikom zdolność do produkcji komórek jajowych. Zabieg ten można przeprowadzić wykorzystując metodę laparoskopową, jednak tym razem bez wykonywania przecięcia jamy brzusznej.
- Leczenie w przypadku endometriozy – polega na operacyjnym usunięciu ognisk endometrium. Następnie podaje się syntetyczne hormony w tabletkach lub w postaci zastrzyków z tzw. analogów GnRh, syntetycznych substancji przypominających hormony przysadkowe.
Leczenie hormonalne
Leczenie hormonalne jest jedną z najczęstszych metod leczenia niepłodności jest stymulacja owulacji.Głównym jej celem jest spowodowanie dojrzewania komórek jajowych i owulacji u pacjentek z zaburzeniami tego procesu. Problemy z owulacją są często spowodowane niedoborem hormonów płciowych lub nadmiarem hormonów męskich. Leczenie polega na wyrównaniu ich poziomu, trwa przez okres kilku miesięcy.
Działania przeprowadzane w ramach leczenie hormonalnego:
- w hiperprolaktemii – gdy stężenie prolaktyny we krwi jest zbyt duże, podaje się odpowiednie leki hamujące jej wydzielanie, takie jak bromokryptyna, kabergolina i inne,
- w hipogonadyzmie hipogonadopropowym – gdy stężenie gonadotropin przysadkowych (FSH i LH) jest zbyt niskie, stosuje się gonadotropiny egzogenne z moczu kobiet po menopauzie (to one właśnie produkują największe ilości tego hormonu),
- w hipogonadyzmie hipergonadotropowym – gdy stężenie gonadopropin przysadkowych jest zbyt wysokie, podaje się gonadoliberyny (GnRH) – hormon wydzielany przez podwzgórze, który reguluje funkcje przysadki i wydzielanie gonadotropin. Podawanie tego leku przez dłuższy okres czasu wpływa na regulację tych hormonów,
- w hipogonadyzmie normogonadotropowym – gdy stężenie gonadotropin jest w normie bądź tylko nieznacznie od niej odbiega, a mimo to nie występuje owulacja, wówczas stymuluje się jajeczkowanie cytrynianem klomifenu (lek w postaci tabletek o działaniu antyestrogennym),
- w przypadku nadmiaru męskiego hormonu (testosteronu) – kobiecie podaje się takie preparaty jak Diane 35 lub Androkur. Czas trwania kuracji to średnio 12–15 miesięcy.
