IVF - in vitro fertilization

In vitro fertilization (zapłodnienie pozaustrojowe) oznacza zapłodnienie komórek jajowych plemnikami poza ciałem kobiety.

Wskazaniem do in vitro mogą być obniżone parametry nasienia, niemożność wywołania owulacji, niedrożność jajowodów, niepowodzenia przy wykorzystaniu innych metod wspomaganego rozrodu, nieznana przyczyna niepłodności (niepłodność idiopatyczna). W ramach zapłodnienia in vitro, pacjentce podawane są leki hormonalne, mające na celu stymulację jajeczkowania. Pod wpływem hormonów komórka jajowa dojrzewa. Kiedy jest już gotowa, pobiera się ją z jajnika, następnie w laboratorium łączy z plemnikiem, a powstały zarodek umieszcza w jamie macicy kobiety.

Metoda ta składa się z następujących etapów:

• przygotowania
• stymulacji hormonalnej
• pobrania komórek jajowych
• części embriologicznej
• podania zarodków
• oczekiwania

Przygotowanie

W tej fazie u obojga partnerów wykonuje się badania laboratoryjne oceniające ich stan zdrowia oraz pomagające wyborze najlepszego wariantu zapłodnienia in-vitro. W fazie tej rozpoczyna się niekiedy przyjmowanie leków wspomagających, pomocnych w trakcie właściwego cyklu.

Stymulacja hormonalna

Ma ona na celu spowodowanie wzrostu odpowiedniej liczby pęcherzyków w jajnikach. Uzyskuje się to poprzez codzienne przyjmowanie leków w formie iniekcji od pierwszych dni cyklu przez okres okoó 8-10 dni. W tym czasie pacjentki zgłaszają się na wizyty kontrolne.

Pobranie komórek jajowych

Jest to stosunkowo krótki zabieg wykonywany w znieczuleniu ogólnym. Jajniki nakłuwa igłą przez sklepienie pochwy pod kontrolą USG. W płynie z pęcherzyków poszukuje się komórek jajowych. Po krótkim odpoczynku pacjentka udaje się do domu.

Część embriologiczna

Jest to szereg czynności laboratoryjnych prowadzących do zapłodnienia i dalszego rozwoju zarodków. W niektórych przypadkach konieczne jest wykonanie zabiegu mikromanipulacji polegającego na wstrzyknięciu do każdej komórki jajowej pojedynczego plemnika.

IVF/ICSI – w niektórych przypadkach, w procedurze ivf, wykonuje się mikromanipulację – ICSI. Jest to wprowadzenie plemnika do cytoplazmy komórki jajowej. Wskazaniem do zastosowania tej techniki są zwykle nieprawidłowe wyniki badania nasienia, nie dające pewności zapłodnienia komórki w warunkach in vitro. Stosuje się ją również wtedy, gdy wykonywane w przeszłości próby zapłodnienia pozaustrojowego kończyły się niepowodzeniem

Schemat zapłodnienia pozaustrojowego IVF/ICSI

IVF/IMSI - (Intra-cytoplasmic Morphologically – Selected sperm Injection) – to docytoplazmatyczna iniekcja morfologicznie dobranego plemnika. Jest wysokospecjalistycznym zabiegiem, który pozwala embriologom na dobór plemników o prawidłowej budowie. Ta procedura zalecana jest Pacjentom, u których stwierdzono zwiększoną fragmentację DNA plemników, teratozoospermię (mniej niż 30% plemników o prawidłowej morfologii), których plemniki zostały pobrane z jądra lub najądrza.

Badania kliniczne potwierdzają istotnie mniejszy odsetek poronień oraz wyższy odsetek ciąż, po zastosowaniu metody IMSI.

Podanie zarodków

Przypomina to właściwie inseminację. Za pomocą specjalnego cienkiego cewnika zarodki wstrzykuje się do jamy macicy. Zabieg powinien być wykonany jak najbardziej delikatnie. Podaje się kilka zarodków dlatego, ze po wprowadzeniu zarodków do macicy większość z nich nie zagnieżdża się i w związku z tym nie może się rozwijać. Dla uniknięcia ryzyka ciąży mnogiej nie podaje się jednorazowo więcej niż 2-3 zarodki. Obecnie dąży się do ograniczenia liczby podawanych zarodków.

Faza oczekiwania

W tym czasie pacjentka otrzymuje leki wspomagające implantacje i rozwój wczesnej ciąży. Po 10-12 dniach od podania zarodków wykonuje się test ciążowy.