Czy jesteś
zadowolony
z naszych
usług? Oceń nas!

Wybierz kategorię, którą jesteś zainteresowany:

Kiedy zgłosić się na pierwszą wizytę do kliniki leczenia niepłodności?

Podczas pierwszej wizyty lekarz zazwyczaj wykonuje dopochwowe badanie USG. Dlatego na pierwszą wizytę najlepiej zgłosić się pomiędzy 10. a 25. dniem cyklu, kiedy krwawienie miesięczne nie występuje. 

Jeśli w czasie wizyty występuje miesiączka, diagnostyka zostanie ograniczona do USG przezbrzusznego. 

Jak przebiega pierwsza wizyta?

Na pierwszą wizytę lekarz prowadzący rezerwuje więcej czasu. W jej trakcie zapyta m.in. o datę ostatniej miesiączki, regularność i długość cykli, przebieg dotychczasowego leczenia. Zwykle zapoznaje się również z wynikami już wykonanych badań oraz wykonuje badanie ginekologiczne i ultrasonograficzne pacjentki. Bywa, że na ich podstawie już na pierwszej wizycie podejmowana jest również decyzja o wyborze metody leczenia.

W niektórych przypadkach, lekarz może zlecić pacjentom przeprowadzenie badań laboratoryjnych, które są niezbędne do rozpoczęcia procesu leczenia:

  • pacjentce – oznaczenie poziomu hormonów (m.in. AMH, TSH, FSH, Prolaktyna, FT3, FT4, Estradiol, Testosteron), grupę krwi, morfologię, czas krzepnięcia, poziom elektrolitów i cytologię. 
  • pacjentowi – rozszerzone badanie nasienia, specjalistyczne badania nasienia (MSOME, SCD, MAR-test) ;
  • obojgu z Was – badania wirusologiczne, tj. oznaczenie poziomu przeciwciał anty-HIV, anty-HCV, antygenu HBS oraz odczynu WR oraz badanie kariotypu. 

Wszystkie badania laboratoryjne (z krwi) można wykonać w klinice InviMed. Na badania z krwi nie trzeba się umawiać, wystarczy przyjść do kliniki w godzinach pracy punktu pobrań. Informację dotyczącą godzin, w jakich można wykonać badania można uzyskać pod numerem telefonu: 500 900 888, w recepcji kliniki lub wysyłając pytanie na adres: invimed@invimed.pl .

Co przynieść ze sobą na pierwszą wizytę w InviMed?

Z uwagi na konieczność potwierdzenia tożsamości pacjentów, którzy korzystają z usług kliniki, proszę nie zapominać o zabieraniu ze sobą na wizytę, zabieg lub umówione badanie dokumentu tożsamości (np. dowodu osobistego, paszportu, karty stałego pobytu). Brak dowodu tożsamości może spowodować, że wizyta nie odbędzie się ze względu na brak możliwości identyfikacji pacjenta. Identyfikacja pacjenta jest niezbędna w celu zagwarantowania bezpieczeństwa przeprowadzanych procedur.

Na pierwszą wizytę w klinice InviMed należy przynieść wypełnione i podpisane ankiety medyczne, jedną dla partnerki, drugą dla partnera. Ankiety medyczne zostaną przesłane przez konsultanta InviMed na wskazany przez pacjenta adres mailowy w momencie umówienia pierwszej wizyty. 

Ankiety medyczne można pobrać również ze strony Dokumenty do pobrania >>> (kliknij) na naszej stronie internetowej. Aby pobrać formularz ankiety medycznej:

Ważne jest zabranie ze sobą dotychczasowej historii leczenia, czyli wyników badań hormonalnych, wyników badań nasienia, wyników badań obrazowych, opisów przeprowadzonych zabiegów i operacji (w tym badań histopatologicznych), czy kart informacyjnych z pobytów w szpitalu.

Jaka jest skuteczność zabiegu in vitro?

Średnia skuteczność zabiegu in vitro w Polsce wynosi 35,2%, a w całej Europie 29,9%. Za Polską są Hiszpania (34,0%) i Wielka Brytania (30,1%), dalej Niemcy (28,0%), a na końcu Włochy (21,1%).

Skuteczność in vitro w klinikach InviMed wynosi 50% w grupie kobiet w wieku 35 lat i poniżej. Natomiast we wszystkich grupach wiekowych skuteczność leczenia to 43%.

Jaki jest koszt leków przyjmowanych w trakcie przygotowania do procedury in vitro?

Od lipca 2014 roku, leki do zabiegu in vitro znajdują się na liście leków refundowanych. Średni koszt leków waha się od 2 000 do 4 000 zł.

Jak przygotować się do zabiegu pobrania komórek jajowych (punkcji)?

Kilka dni przed zabiegiem położna weryfikuje, czy w dokumentacji medycznej pacjentki znajdują się wszystkie niezbędne wyniki badań (morfologia, wirusologia, elektrolity, grupa krwi, APTT – układ krzepnięcia). W przypadku ich braku kontaktuje się z pacjentką telefonicznie, prosząc o dostarczenie brakujących wyników w dniu zabiegu.

Pacjentki proszone są również o usunięcie przed zabiegiem wszystkich ozdób z paznokci (łącznie z lakierem). W trakcie zabiegu mogą one spowodować nieprawidłowy odczyt saturacji generowany przez czujnik zakładany na paznokieć.

Kiedy przeprowadzany jest transfer zarodków?

Transfer zarodków przeprowadzany jest najczęściej 3 dni po pobraniu komórek jajowych, jednak może być przeprowadzony również w 2. lub 5. dniu. Za dzień pierwszy od dnia pobrania komórek uważa się następny dzień po punkcji. Dzień transferu jest uzależniony od ilości pobranych komórek, jakości rozwijających się zarodków oraz decyzji pary i lekarza prowadzącego.

Program MZ trwa do 30.06. Co jeśli nie uda się ukończyć transferu w danym czasie ? Czy można go ukończyć bezpłatnie ?

Kliniki InviMed planują transfery w taki sposób, aby wszystkie pacjentki mogły ukończyć procedury przed końcem programu (30.06.16). Jeśli po upływie tego terminu pacjentki będą miały jeszcze niewykorzystane, zamrożone zarodki, to ich transfer będzie bezpłatny.

Na jakich zasadach para, w której kobieta jest Polką a mężczyzna jest obcokrajowcem pochodzącym z kraju UE i ubezpieczonym w UE może przystąpić do programu rządowego?

Jest to możliwe, pod warunkiem dostarczenia do kliniki dokumentu S2, który mówi o tym, że kraj, z którego pochodzi obcokrajowiec zobowiązuje się pokryć koszty leczenia. Jest to dokument potwierdzający prawo do planowanego leczenia w państwie członkowskim innym niż państwo, w którym cudzoziemiec jest ubezpieczony.

Kto może skorzystać z Programu Rządowego IN VITRO?

  • rozpoznanie bezwzględnej przyczyny niepłodności przez lekarza ginekologa,
  • udokumentowane przez parę nieskuteczne leczenie w czasie nie krótszym niż 12 miesięcy,
  • pacjenci, którzy chcą skorzystać z Programu muszą być uprawnieni do korzystania ze świadczeń publicznych,
  • zapłodnienie in vitro w ramach Programu Ministerstwa Zdrowia musi być wykonane z komórki jajowej oraz nasienia partnerów. Program nie obejmuje procedury in vitro z użyciem nasienia dawcy lub oocytów dawczyni,
  • kobieta w dniu zgłoszenia do Programu nie może mieć ukończonego 40. roku życia. Nie ma ograniczeń wiekowych dla mężczyzn,
  • w ramach Programu będą mogli się leczyć także pacjenci, u których w wyniku leczenia lub z innych powodów może dojść do utraty płodności w przyszłości (tzw. pacjenci z odroczoną płodnością z powodów onkologicznych oraz zakaźnych).

Co przynieść ze sobą na wizytę rejestracyjną?

  • dokument potwierdzający tożsamość obydwu partnerów (dowód osobisty, paszport),
  • kopię dokumentacji medycznej z minimum 12 ostatnich miesięcy leczenia (historię choroby, wyniki przebytych badań w ramach leczenia niepłodności, karty informacyjne, opisy zabiegów),
  • wypełniony i podpisany Regulamin uczestnictwa w Programie.(POBIERZ).

Sytuacje wykluczające pary ze względów medycznych.

  • brak możliwości pobrania komórek rozrodczych od jednego z Partnerów,

  • FSH powyżej 15 mU/mL (pobrane w 2-3 dniu cyklu),

  • AMH poniżej 0,5 ng/mL – według starej generacji stosowanych odczynników badaniu, czyli poniżej 0,7 ng/mL – według nowej generacji stosowanych odczynników w badaniu),

  • nieprawidłowa odpowiedź na wcześniejsze stymulacje jajeczkowania, czego wyrazem był brak pozyskania komórek jajowych w 2 cyklach stymulacji,

  • nawracające utraty ciąż w tym samym związku,

  • wady macicy bezwzględnie uniemożliwiające kobiecie donoszenie ciąży,

  • brak macicy,

  • wiek kobiety – powyżej 40 lat w dniu zgłoszenia do Programu,

  • osoby nie posiadające ubezpieczenia społecznego.

Kiedy inseminacja nie jest wskazana?

Przeciwskazaniem do inseminacji są:

  • stany zapalne w narządzie rodnym;
  • mięśniaki macicy (zależnie od lokalizacji);
  • niedrożność jajowodów;
  • patologie w obrębie błony śluzowej macicy;
  • stwierdzenie procesu nowotworowego;
  • inne ciężkie schorzenia ustrojowe;
  • obecność bakterii w nasieniu oraz inne patologie nasienia.

Czy zabieg inseminacji można powtórzyć?

Próby inseminacji można powtórzyć wielokrotnie. Ograniczenie ilości zabiegów wynika ze spadku szans na uzyskanie ciąży, wg różnych doniesień, po 6 lub 9 zabiegach. Jeśli zabiegi nie są efektywne, przeprowadza się dalsze konsultacje lekarskie w celu obrania innej metody leczenia.

Jaka jest skuteczność zabiegu inseminacji?

Skuteczność inseminacji waha się od 10 do 25% na cykl w zależności od parametrów nasienia, wieku kobiety i ilości dojrzałych pęcherzyków po stymulacji.

Jak się przygotować do zabiegu inseminacji?

Zabieg inseminacji nie wymaga specjalnego przygotowania. Na godzinę przed zabiegiem Pacjentka powinna wypić ok. 1  l płynów. Przypominamy także o zabraniu ze sobą dokumentu tożsamości.

Kiedy należy wykonać badanie nasienia?

Badanie nasienia powinno być przeprowadzone na początku diagnostyki niepłodności, najlepiej przed pierwszą wizytą w klinice leczenia niepłodności.

Jakie są wskazania do wykonania badania nasienia?

Poza diagnostyką niepłodności pary, badanie nasienia może być wykonywane z innych wskazań medycznych. Są to:

  • stany przed i po zabiegach chirurgicznych w obrębie układu rozrodczego,
  • planowana terapia przeciwnowotworowa (wskazanie do zamrożenia nasienia),
  • stany po leczeniu wnętrostwa, skrętu jądra itp. w dzieciństwie,
  • stany po leczeniu steroidami płciowymi (w tym także zażywanie anabolików) i glikokortykoidami.

Co to jest badanie nasienia?

Badanie nasienia jest to podstawowe badanie, jakie można przeprowadzić u mężczyzn w trakcie przeprowadzania diagnostyki w kierunku niepłodności. Jest to badanie całkowicie nieinwazyjne. Wykonywane są dwa typy badania nasienia: badanie ogólne i badanie rozszerzone.

Badanie ogólne obejmuje ocenę:

  • makroskopową: objętość, lepkość, pH, kolor, zapach,
  • mikroskopową: liczebność, żywotność, integralność błony plazmatycznej i ruchliwość plemników.

Badanie rozszerzone polega dodatkowo na określeniu budowy (morfologii) plemników.

Przez jaki czas wynik badania nasienia uznawany jest za aktualny?

Badanie nasienia przedstawia faktyczny stan przez okres 6 miesięcy i po tym czasie należy przeprowadzić badanie na nowo.

Czy próbkę do badania nasienia można przywieźć z domu?

Warunki oddania nasienia, temperatura i czas przechowywania w trakcie dostarczania do laboratorium – wszystko to w sposób istotny wpływa na późniejszą ocenę parametrów. Dlatego zaleca się, aby nasienie (jeśli jest to możliwe) oddać w klinice. Jeżeli nie ma takiej możliwości, należy pamiętać, że nasienie powinno być oddane w warunkach higienicznych (po uprzednim umyciu prącia wodą z mydłem). Całość wytrysku powinna trafić do specjalnego jałowego pojemniczka. Następnie szczelnie zamknięty pojemniczek powinien być dostarczony do laboratorium w temperaturze ciała ludzkiego w czasie nie dłuższym niż 30 min. Próbkę należy chronić przed słońcem.

Jak zinterpretować wynik badania nasienia?

Normy określające parametry nasienia na przestrzeni lat ulegały licznym modyfikacjom. Pierwsze opracowanie przez Światową Organizacje Zdrowia (WHO) norm dla nasienia pochodzi z 1980 roku. Kolejne zmiany wprowadzone zostały w 1999 r. a następnie w 2010 r. Poniżej przedstawione są wybrane ważniejsze parametry nasienia w/g najnowszej obowiązującej normy:

Normy WHO z 2010 roku 

  • objętość ejakulatu: ≥ 1,5 mL pH: 7,0 – 8,0
  • liczba plemników: ≥ 15 mln/mL
  • liczba plemników w ejakulacie ≥ 39 mln/mL
  • odsetek plemników o prawidłowej ruchomości: ≥ 32% z ruchliwością postępową
  • morfologia (budowa): ≥ 4% plemników o prawidłowym kształcie
  • żywotność: > 58% plemników
  • leukocyty w osadzie nasienia: < 1 mln/mL
  • test aglutynacji (MAR, IBT): < 50% plemników

Jak się przygotować do badania nasienia?

Właściwe przygotowanie i wykonanie badania jest kluczowe dla prawidłowego odczytu parametrów nasienia a co za tym idzie prawidłowej oceny rzeczywistej płodności mężczyzny. Przed samym badaniem należy zachować 3 do 5 dni wstrzemięźliwości płciowej. Badania dowodzą, że poniżej 3 dni jest zbyt mała koncentracja plemników w nasieniu, zaś powyżej 5 dni może wystąpić zwiększony odsetek plemników martwych. Zalecany czas abstynencji ma także związek z rożną intensywnością współżycia poszczególnych mężczyzn.

Czy samotna kobieta, która zechce zabrać swoje zarodki do kliniki w innym kraju UE po 1 listopada 2015 r., będzie mogła uczynić to bez przeszkód?

Tak. Pacjentka wybiera klinikę, do której chce przenieść zarodki. Wybrana klinika składa stosowny wniosek do kliniki InviMed, która wydaje materiał biologiczny. Przekazanie odbywa się między klinikami. Pacjentka sama nie może go odebrać. Koszt transportu leży po stronie pacjentki.

Czy tworzenie 6 zarodków dotyczy wszystkich par, czy u kobiet powyżej 35 r.ż. będzie możliwość zapłodnienia większej liczby komórek?

Ustawa mówi, że zapłodnionych może być sześć komórek jajowych. Średnia statystyczna pokazuje, że z sześciu powstałych zarodków tylko cztery rozwijają się prawidłowo i nadają się do transferu. W związku z tym w InviMed, pacjentkom, które mają mniej niż 35 lat podajemy jeden zarodek. Zgodnie z ustawą u kobiet powyżej 35 r. ż możliwe będzie zapłodnienie większej liczby komórek jajowych. Tej grupie pacjentek w InviMed można będzie podać jednorazowo dwa zarodki.

Ile maksymalnie komórek jajowych może być pobranych pobranych od kobiety? Na jakiej podstawie podejmowana jest decyzja, które zapłodnić skoro może być tylko 6 zarodków?

Pobierane są wszystkie komórki jajowe, uzyskane w wyniku stymulacji. Z nich wybierane są dojrzałe, prawidłowe komórki jajowe, które zdolne są do zapłodnienia. Jeśli jest ich więcej niż sześć, pozostałe można zamrozić i wykorzystać do kolejnego cyklu in vitro. W jednym cyklu in vitro można zapłodnić maksymalnie sześć komórek jajowych.

Czy możliwe jest mrożenie zarodków wcześniej niż piątego dnia?

Tak,  można mrozić zarodki wcześniej niż w piątym dniu. Ustawa tego nie określa.

Czy nie decydując się na dawstwo zarodków, przez cały okres mrożenie trzeba uiszczać opłatę za mrożenie?

Tak.

Co się stanie z zarodkami, które nie zostaną wykorzystane do in vitro, a nie będą już potrzebne?

Można je przekazać innej potrzebującej parze lub przechowywać przez okres 20 lat. Zgodnie z ustawą, po tym czasie zarodki trafią do adopcji. Koszt przechowywania zarodków pokrywa pacjent.

Mam pytanie dot. obowiązku zgłaszania w urzędzie stanu cywilnego, iż dziecko urodziło się z in vitro. Czy jeśli jestem w tym momencie w ciąży z in vitro to czy również mnie taki obowiązek będzie dotyczył. Czemu to ma służyć? Jakie będą konsekwencje niezgłoszenia tego faktu?

Nie ma obowiązku składania oświadczeń o tym, że dziecko urodziło się w wyniku in vitro. Obowiązek składania oświadczeń w Urzędzie Stanu Cywilnego dotyczy wyłącznie par, które nie są małżeństwem i przystępują do procedury in vitro z wykorzystaniem komórek rozrodczych dawcy lub dawczyni. Jeśli mężczyzna nie złoży oświadczenia w USC, para nie będzie mogła rozpocząć procedury in vitro.

Intencją ustawodawcy przy tworzeniu tego zapisu było zabezpieczenie interesu dziecka. Mężczyzna podpisując oświadczenie w Urzędzie Stanu Cywilnego o tym, że będzie ojcem dziecka przyjmie na siebie pełnię praw rodzicielskich, łącznie z obowiązkiem alimentacyjnym.

Jeśli para (nie będąca małżeństwem i korzystająca z komórek rozrodczych dawców) podeszła do procedury in vitro (przed a listopada 2015 r., czyli zanim zaczęła obowiązywać ustawa), w wyniku której pacjentka zaszła już w ciążę, nie ma obowiązku zgłaszania się do USC. Jeśli natomiast posiada jeszcze niewykorzystane zarodki, które powstały w tym samym czasie, co wykorzystany już zarodek to wówczas, przed planowaną kolejną ciążą (transferem) będzie konieczne złożenie takiego oświadczenia.

Czy do USC mają obowiązek zgłaszać się pary, które zaszły w ciążę z in vitro przed wejściem w życie ustawy o leczeniu niepłodności?

Nie. Nowe zapisy dotyczą osób, które rozpoczynają procedury po 1 listopada 2015 r.

Po dwóch nieudanych procedurach będzie można zapłodnić więcej niż 6 komórek. Czy dotyczy to transferów, czy pełnych cykli in vitro?

Więcej niż 6 komórek jajowych można zapłodnić po dwóch nieudanych cyklach in vitro.

Kto będzie pokrywał koszty przechowywanie zarodków przez 20 lat?

Koszty przechowywania zarodków pokrywają pacjenci.

Czy po 20 latach, kiedy zarodki będą przekazywane do adopcji, pary-rodzice będą informowani o tym fakcie?

Nie ma takiego wymogu prawnego. Będzie to zależało od dobrej woli klinik.

Czy mogę dowolnie dysponować swoimi komórkami jajowymi - np. rozmrozić je i nie skorzystać z nich?

Tak, ponieważ nie jest to wątpliwe etycznie. Zarodków nie można niszczyć, natomiast zarówno komórki jajowe, jak i nasienie można utylizować.

Są kliniki oferujące program donacji z krajów spoza UE. Czy jest możliwa adopcja oocytów lub zarodków spoza UE?

Tak, po uzyskaniu przez te kliniki odpowiednich pozwoleń wydanych przez Ministerstwo Zdrowia.

Czy będę mogła oddać do adopcji zarodki powstałe z komórek anonimowej dawczyni i mojego męża?

Tak. Do adopcji można oddać zarówno swoje zarodki, jak i te, które pochodzą z dawstwa. Wymaga to zgody obojga partnerów.

Niedawno urodziłam córkę dzięki programowi z komórką dawczyni. Mamy zamrożonych jeszcze 5 zarodków. Czy będziemy mogli oddać zarodki do adopcji mimo, że dawczyni była anonimowa?

Tak. Do adopcji można oddać zarówno swoje zarodki, jak i te które pochodzą z dawstwa. W Polsce dawstwo jest anonimowe.

Czy małżeństwa muszą spisywać protokół w USC przed inseminacją z nasieniem dawcy?

Małżeństwa nie muszą spisywać oświadczenia przez inseminacją w Urzędzie Stanu Cywilnego. Byłoby to konieczne, gdyby para była w związku nieformalnym. Wówczas mężczyzna przed przystąpieniem do procedury musiałby podpisać oświadczenie w Urzędzie Stanu Cywilnego o tym, że będzie ojcem dziecka. Oznaczałoby to, że przyjmie na siebie pełnię praw rodzicielskich, łącznie z obowiązkiem alimentacyjnym. Także partnerka w ciągu trzech miesięcy od dnia oświadczenia mężczyzny musiałaby złożyć oświadczenie w Urzędzie Stanu Cywilnego, że ojcem dziecka będzie właśnie ten mężczyzna. W klinice, mężczyzna musiałby podpisać dokument, poświadczający, że dopełnił wymaganych formalności w USC.

Czy przystępując do inseminacji z nasieniem dawcy trzeba dopełnić formalności w Urzędzie Stanu Cywilnego, tak jak w przypadku in vitro z nasieniem dawcy?

Tak, konieczne jest  złożenie oświadczeń w Urzędzie Stanu Cywilnego.

Jeśli poddam się procedurze im vitro i będę miała zamrożone zarodki z moich komórek i nasienia męża to czy moje zarodki również trafią do rejestru i ogólnego spisu zarodków?

Zarodki trafią do rejestru tylko w przypadku, gdy para przekaże je do dawstwa. Jeśli para nie wykorzysta zarodków w ciągu 20 lat, to po upływie tego czasu zarodki trafią do dawstwa i wówczas znajdą się w rejestrze.

Czy rejestr danych, o którym mowa w ustawie będzie obejmował również osoby, które mają już dziecko z in vitro i zamrożone zarodki?

Nie. Rejestr dotyczy tylko zarodków, które trafią do dawstwa.

 

Czy zawsze przystępując do procedury in vitro trzeba złożyć oświadczenie w Urzędzie Stanu Cywilnego?

Nie. Oświadczenie dotyczy wyłącznie par, które nie są małżeństwem i korzystają z dawstwa nasienia, komórek jajowych lub zarodków

W jakim przypadku należy złożyć oświadczenie w Urzędzie Stanu Cywilnego o tym, że mężczyzna będzie ojcem dziecka urodzonego dzięki in vitro?

  komórki rozrodcze/zarodki do in vitro oświadczenie w Urzędzie Stanu Cywilnego
małżeństwo własne NIE
związek nieformalny własne NIE
małżeństwo z dawstwa (banku) NIE
związek nieformalny z dawstwa (banku) TAK

Jeśli para nie jest małżeństwem, mężczyzna przystępując ze swoją partnerką do procedury in vitro z wykorzystaniem komórek rozrodczych lub zarodków pochodzących z dawstwa innego niż partnerskie (np. z wykorzystaniem nasienia lub komórek jajowych z banku), musi podpisać oświadczenie w Urzędzie Stanu Cywilnego o tym, że będzie ojcem dziecka. Oznacza to, że przyjmuje  na siebie pełnię praw rodzicielskich, łącznie z obowiązkiem alimentacyjnym. Także partnerka w ciągu trzech miesięcy od dnia oświadczenia mężczyzny musi złożyć oświadczenie w Urzędzie Stanu Cywilnego, że ojcem dziecka będzie właśnie ten mężczyzna. W klinice, mężczyzna podpisuje dokument, w którym oświadcza, że dopełnił wymaganych formalności w USC.

Kiedy mogę przystąpić do in vitro?

Leczenie niepłodności metodą in vitro jest możliwe po wyczerpaniu innych metod leczenia, prowadzonych przez okres nie krótszy niż 12 miesięcy. Wyjątkiem są sytuacje, w których wiadomo jest, że inne metody niż in vitro nie mają szansy powodzenia.

 

Ile komórek jajowych można zapłodnić metodą in vitro?

Zapłodnić można 6 komórek jajowych. Wyjątkami, kiedy można zapłodnić większą liczbę komórek są sytuacje, gdy:

  • kobieta ukończyła 35. rok życia,
  • istnieją wskazania medyczne wynikające z choroby współistniejącej z niepłodnością,
  • kobieta przeszła już dwie bezskuteczne próby zapłodnienia in vitro.

Nie mam partnera, jestem singielką. Czy mogę wykonać in vitro z nasieniem dawcy, zgłaszając się do banku?

Nie jest to możliwe. Z zapłodnienia in vitro mogą skorzystać jedynie pary, które są w związku formalnym lub nieformalnym. Jeśli para nie jest małżeństwem, oboje partnerzy przystępując do in vitro muszą podpisać zgodne oświadczenie. Według prawa partner będzie ojcem dziecka.

 

Czy moja siostra lub przyjaciółka może oddać mi komórkę jajową?

Nie. Nie można wskazać kobiety, która chce nam oddać swoją komórkę jajową. Dotyczy to również oddawania nasienia przez mężczyzn. Wszyscy dawcy są anonimowi.

 

Czy ja mogę oddać siostrze lub przyjaciółce komórkę jajową?

Nie. Nie  można wskazać kobiety, której chcemy oddać swoją komórkę jajową. Dotyczy to również oddawania nasienia przez mężczyzn. Wszyscy dawcy są anonimowi.

Czy dawstwo komórek rozrodczych jest anonimowe?

Tak, dawstwo jest w Polsce anonimowe. Jednak dzieci urodzone z dawstwa mogą po osiągnięciu pełnoletności uzyskać wybrane dane dotyczące dawców: datę i miejsce urodzenia dawcy oraz wyniki badań.  Dane te będą przechowywane w Rejestrze dawców komórek i zarodków prowadzonym przez Ministerstwo Zdrowia.

Jakie dane klinika będzie zgłaszać do Rejestru dawców komórek i zarodków?

Dane dawców:

  • niepowtarzalne oznakowanie identyfikujące dawcę (w klinikach nadawane są indywidualne numery)
  • rok i miejsce urodzenia dawcy komórek rozrodczych lub dawców zarodka;
  • informacje na temat stanu zdrowia:  wyniki badań lekarskich i laboratoryjnych
  • dane fenotypowe
  • data pierwszej rejestracji
  • nazwa i adres podmiotu leczniczego + data
  • nazwa i adres banku komórek rozrodczych i zarodków
  • nazwa (firma) i adres ośrodka medycznie wspomaganej prokreacji, który zastosował komórki rozrodcze lub zarodki

Dane biorczyń:

  • numer PESEL biorczyni lub imię, nazwisko, serię i numer dowodu osobistego, paszportu lub innego dokumentu stwierdzającego tożsamość;
  • data i rodzaj zastosowanej u biorczyni procedury
  • informacje dotyczące jej przebiegu i wyników
  • przekazane ośrodkowi przez biorczynię informacje o przebiegu ciąży, dacie urodzin, płci i stanie zdrowia w chwili urodzenia dziecka urodzonego w wyniku procedury medycznie wspomaganej prokreacji.

Czy mogę wycofać się z dawstwa komórek rozrodczych i zarodków?

Tak. Zgodę trzeba wycofać pisemnie. Wycofanie się jest możliwe do momentu rozpoczęcia procedury in vitro.

 

Ile razy mogę oddać swoje komórki rozrodcze jako anonimowy/-a dawca/dawczyni?

Z oddanych komórek może urodzić się nie więcej niż dziesięcioro dzieci. Kliniki monitorują i raportują liczbę urodzeń i na tej podstawie umożliwiają dawcom dalsze oddawanie komórek rozrodczych.

Czy mogę wykorzystać zamrożone nasienie mojego męża lub partnera, który zmarł?

Nie.

Co się stanie z naszymi niewykorzystanymi zarodkami, jeśli sami ich nie użyjemy i nie zdecydujemy się ich oddać innej parze?

Jeśli zarodki nie zostaną wykorzystane w ciągu 20 lat lub gdy oboje partnerzy umrą, zostaną przekazane do dawstwa. Otrzyma je inna para.

Czy mogę wykorzystać zarodek, jeśli mój mąż lub partner umrze?

Tak, jeśli wcześniej wyraził na to zgodę lub tak zadecydował Sąd Opiekuńczy.

Czy moje zarodki mogą być komuś oddane?

Tak, po upływie 20 lat lub po śmierci obojga partnerów.

Czy mogę osobiście odebrać swoje zarodki i przenieść je do innej kliniki?

Nie. Zarodków nie można osobiście zabrać z banku kliniki. Można to zrobić za pośrednictwem kliniki, wskazując inną klinikę, do której mają być przewiezione.

Czy zarodki można zniszczyć?

Niszczenie zarodków zdolnych do prawidłowego rozwoju jest niedopuszczalne. Zarodek zdolny do prawidłowego rozwoju to taki:

  • którego tempo, sekwencja podziału komórek, stopień rozwoju w odniesieniu do wieku zarodka i  budowa morfologiczna uprawdopodabniają prawidłowy rozwój;
  • który nie ma wad skutkujących ciężkim i nieodwracalnym upośledzeniem albo nieuleczalną chorobą.

Czy mogę wykonać na własne życzenie badania genetyczne zarodków?

Badania genetyczne zarodków można wykonać jedynie ze wskazań medycznych. Decyduje o tym lekarz.

Czy mogę zamrozić swoje komórki jajowe lub nasienie, aby je wykorzystać za kilka lat?

Zabezpieczenie płodności, czyli pobranie i zamrożenie komórek rozrodczych jest możliwe wyłącznie ze względów medycznych. Czyli wtedy, gdy pojawi się ryzyko utraty lub upośledzenia płodności na skutek choroby (np. onkologicznej), urazu lub leczenia.

Czy do wizyty u psychologa potrzebuję skierowania?

Nie. Każdy pacjent, w dowolnym momencie leczenia może umówić się na wizytę. Aby zapisać się na warsztaty psychologiczne lub dołączyć do grupy wsparcia także nie ma potrzeby posiadania skierowania.

Czy powinnam się przygotować do konsultacji psychologicznej?

Konsultacja jest rozmową która dotyczy Twoich przeżyć i potrzeb w aktualnej sytuacji, nie potrzebne jest więc specjalne przygotowanie. Przed rozmową możesz zastanowić się: co chcę osiągnąć dzięki niej? – to może ułatwić formułowanie rozwiązań.

Lekarz zaproponował mi konsultację z psychologiem. Czy to znaczy, że podejrzewa jakieś problemy psychiczne?

Wskazanie, by w procesie leczenia uczestniczył psycholog jest postępowaniem częstym i zupełnie naturalnym. Sytuacja leczenia niepłodności wiążę się z przeżywaniem wielu różnych emocji, także trudnych. Emocje te wpływają na fizjologię i powodują napięcie (stres), które może wpływać na samopoczucie pacjentów w trakcie terapii i sposób radzenia sobie z chorobą. Konsultacje psychologiczne mają na celu obniżenie poziomu stresu i z tego względu stanowią standardowy element procesu leczenia. Każdy Pacjent ma możliwość skorzystania z jednej bezpłatnej wizyty psychologicznej.

Czy w rozmowie z psychologiem muszę opowiadać o trudnych przeżyciach z dzieciństwa?

Istnieje stereotyp, że rozmowa z psychologiem związana jest z analizą dziecięcych doświadczeń. W rzeczywistości rozmowa dotyczy aktualnej sytuacji, zatem w wielu wypadkach w ogóle nie dotyczy wydarzeń z dalekiej przeszłości. Ponadto warto pamiętać, że to Pacjent decyduje jakie treści chce omówić w rozmowie, a których nie chce poruszać.

Mam już doświadczenia związane z opieką psychologiczną, czy w związku z tym konsultacja w InviMed jest potrzebna?

Konsultacja psychologiczna w klinice InviMed jest zupełnie dobrowolna i przeznaczona jest dla osób, które odczuwają potrzebę rozmowy z psychologiem. Fakt uczestniczenia w psychoterapii lub korzystania z pomocy psychologicznej w przeszłości nie jest przeciwwskazaniem do rozmowy z psychologiem zajmującym się problematyką niepłodności, ponieważ jest to często zupełnie inny model pracy i odnosi się do konkretnej sytuacji związanej z leczeniem. Uprzednie doświadczenia związane z psychoterapią mogą być pomocne w trakcie konsultacji, ale nie muszą mieć żadnego wpływu na przebieg rozmowy. Zawsze to pacjent decyduje o czym chce mówić i jakie tematy jest gotowy poruszać w trakcie konsultacji.

Czy na organizowanych warsztatach psychologicznych dostępnych dla pacjentów będę musiał/a mówić o sobie i doświadczeniach własnych związanych z leczeniem?

Warsztaty psychologiczne organizowane co jakiś czas są otwartą formą dyskusji, w trakcie której można wymienić się poglądami, doświadczeniami i spostrzeżeniami z innymi osobami doświadczającymi podobnej sytuacji, jednak nie ma obowiązku dzielenia się własnym doświadczeniem, jeśli ktoś nie ma ochoty i nie czuje się do tego gotowy. Warsztaty są inną formą pracy niż grupa wsparcia czy indywidualne spotkania z psychologiem. Mają na celu zwrócenie uwagi na pewne zjawiska i często związane są z elementami edukacji w zakresie konkretnej tematyki, uzupełniane czasem różnymi ćwiczeniami. 

Czy jest sens zgłaszać się na wizytę u psychologa kiedy nie widzę jeszcze oznak depresji i czuję się dobrze?

Wizyta u psychologa nie jest ostatecznością. Wiele osób decyduje się skorzystać z konsultacji psychologicznej dopiero w momencie silnego kryzysu, kiedy już jest w takim stanie emocjonalnym, w którym nie umie sobie poradzić samodzielnie. Warto jednak zadbać o wsparcie psychologiczne nieco wcześniej, jeszcze w momencie kiedy mamy poczucie, że radzimy sobie z sytuacją osobistą. Konsultacja psychologiczna na wczesnym etapie leczenia pozwala uporządkować emocje, myśli, obawy i różne wątpliwości jakie mogą się pojawiać w naturalny sposób. Nie stanowi to gwarancji, że kryzys nigdy nie wystąpi, ale pozwala spojrzeć na sytuację z różnych stron i daje szanse pewnego zabezpieczenia się przed ewentualnymi trudnymi emocjami jakie mogą się pojawić w przyszłości.

Dlaczego warto pójść do psychologa nim rozpocznie się leczenie?

Leczenie niepłodności może być procesem długotrwałym. Jest czasem oczekiwania, nadziei, ale również i rozczarowań, swoistym sprawdzianem dla związku. Dlatego warto przed rozpoczęciem procesu leczenia zasięgnąć porady u psychologa, by dowiedzieć się jakie są psychologiczne aspekty leczenia niepłodności, z jakimi trudnościami i problemami możemy spotkać się w trakcie procesu leczenia. Wyposażeni w taką wiedzę będziecie Państwo mogli łatwiej przejść przez czasami trudny i długotrwały proces leczenia.

 

Jak wygląda pierwsze spotkanie z psychologiem? Czego możemy się spodziewać?

Podczas pierwszego spotkania psycholog zbierze od Państwa krótki wywiad dotyczący procesu leczenia, w którym się Państwo znajdujecie, na jakim jesteście etapie i co jeszcze przed Wami. Zapyta się Państwa, czy w trakcie leczenia napotykacie na jakieś trudności natury psychologicznej i emocjonalnej. Odpowie na nurtujące Państwa pytania i pokrótce nakreśli z jakimi problemami i trudnościami możecie się Państwo spotkać w trakcie trwania leczenia.

Jakie są różnice między kobietami a mężczyznami w radzeniu sobie z leczeniem?

Diagnoza i leczenie niepłodności wiąże się z doświadczaniem negatywnych emocji u obojga partnerów, jednakże sposób ich przeżywania i okazywania jest inny u mężczyzn niż u kobiet. Kobiety zazwyczaj mają potrzebę dzielenia się swoimi przeżyciami, myślami, rozmawiania, szukają wsparcia u bliskich, mają potrzebę zrozumienia sytuacji. Mężczyźni natomiast częściej przeżywają poczucie wstydu, ukrywają przed rodziną i znajomymi, że są niepłodni, unikają rozmów o niepłodności. Nastawieni na działanie i rozwiązywanie problemów, czują się bezsilni wobec sytuacji, przygnębieni cierpieniem swoich partnerek. Poczucie bezradności i bezsilności może powodować, że mężczyźni zamykają się w sobie, nie chcą rozmawiać o swoich uczuciach, uciekając w pracę, sport lub inne zajęcia. Takie ich zachowanie może wywołać u partnerek poczucie osamotnienia w procesie leczenia, przeświadczenie, że nie zależy im na dziecku w równym stopniu jak im. Warto pamiętać, że różnice w reakcji na niepłodność są naturalne i wynikają z odmiennego sposobu radzenia sobie z problemami, a nie ze złej woli, gdyż pozwala to unikać lub obniżyć częstotliwość konfliktów, poczucie osamotnienia i niezrozumienia w trakcie leczenia przez obie strony.

 

Komu powiedzieć o leczeniu?

Pomocnymi pytaniami w podjęciu decyzji, kogo włączyć do grona osób towarzyszących i wpierających są: kim jest dla nas ta osoba- pracodawcą, członkiem rodziny, kolegą, znajomym, przyjacielem? Czy mamy zaufanie do tej osoby? Czy ta osoba jest dyskretna i wrażliwa? Czy potrafi wysłuchać bez dawania rad, krytykowania i minimalizowania problemu? Czy potrafi zaakceptować opcje leczenia i rodzicielstwa, z którymi nie zgadza się, bez moralizowania? Czy kieruje się naszym dobrem, czy swoimi potrzebami i systemem wartości? Czy ta osoba udzieliła nam wsparcia w przeszłości?

Jeśli wcześniejsze doświadczenia z daną osobą są pozytywne, jest wrażliwa na potrzeby innych, pomocna, ciepła, mamy do niej zaufanie, jest dyskretna to warto rozważyć podzielenie się z nią swoimi doświadczeniami.